Gurbetin Çocukları: Savaşın ve Göçün Yıkıcı İzleri

Bir adamın başında derin vazgeçilmez iz vardı. Çetin savaşların kafasına birkaç şarapnel parçası saplanmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. Adı Kenan’dı. Savaş ortamında dertli izler asıt olmuş mültecilerin bakılan Danca kurumunda uzun süre tedavi alıyor. Sağ kolu hareket ettiremiyor, tokalaşırken sol kolunu kullandı.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Gözümle gördüm oğlunu Rahman’ı okula götürüp getirirken tanımıştım. Çeşitli günlerde kucağıma birçok kalem, silgi ve kalem açacağı bırakıyordu. Oğlunun okuldan eve kalemleri başkalarının alması için okulun yanına bırakıyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocukların farklı bir hikayesi vardı. Bazıları savaş travmasını şiddetle üstesinden gelememiş aile ortamlarından geliyordu. Sürekli çatışıyordu. Günlerimizi “Yapmayın sakın!” söylemekle sürüyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk ilkokula hazırlık sınıfına girmişti. Eğitim sırasında ile aile hayatında uyum güçlüğü.

Psikolog pedagogu çabalar sonuç vermedi. Okul yöneticileri, durumu değerlendirmek için Rahman’ın ailesini okula çağırmayı duyurdu.

Bütün aile hepsi bir arada geldiler. Hepsi aynı birlikte kalıyorlar. Aile büyüğü toplantı odalarına girişte, O çocuk kalktı, “Muallim!” dedi koşarak dedesinin ellerini öpmeye aniden yaptı.

Kış aylarında ben çorap giymiştim. Dede, yalın ayak gelmişti. Yeleğin içine giydiği beyaz entarisini bileğe dek uzamış giydi. Anne ve nine başörtülüydü. Okuldaki geçmişini anlatmaya başladığımız zaman, o çocuk çok kötü hissetti. Hıçkıra hıçkıra başladı. Çocuk psikolojisi karanlık gizem kavramaya gayret ediyorduk.

Baba, oğlu çoğu zaman evden uzaklaştığını, güvenlik güçleri tarafından yakalandığını söyledi Anne ise kendisini “Hâlâ gözleriyle bilincinde şekilde uyurken gece saatlerinde kamağını ıslatıyor!” söyledi. O çocuk utanç içinde odadan terk etmek ne yapacağını bilmedi. Sorunu fazla uzatmadık.

Konsensusla ailelerin çoğunlukla onayıyla oğlunun birkaç rehberlik uzmanına yapılmasına karşılık buldu. Eğitim kurumları saatlerinde Rahman’la özel ile koordine görevi görev verildi.

İlerleyen zamanlarda o çocuk okulda koşarken, kapıya çarptı. Bir şey olmadı lakin hissi yandı, samimi yoğun üzüldü. Rahman’ı teselli etmek amacıyla kucağını tutarak okul götürdüm ve onunla konuştum. Onun önüne beyaz bir adet kalemler koydum. Raftan, bir kitap okuyor görünmeksizin uzaktan Rahman’ı sessizce> izlemeğe devam ettim. Rahman, farklı renklerde kalemlerle bir şeyler karalarken bana dikkat etmemiş kendi dünyasında konuşuyordu. Daha sonra kağıt getirip bana koydu.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. O, bir çocuk… Oldukça yorgun, orada kalmak istiyor okula gitmek istemiyor. Dostları onu sevmiyor!” anlattı. O yıl yeni başka bir kurumda göreve başladım. O çocuk gözden kaçırdım.

Yürürken Nasır ile buluştum. Bana tanıdı, “Öğretmen!” diyerek elime sarılmaya çalıştı. Rahman’ı sorarken, yüzü ve sinirlendi; benden gizlemedi. Oğul daha sonra gelişen birçok Kriminal olaylara sorumsuzca yetkililer kayda işlenmiş. Ailesinden kurtarılıp problemli yetiskinlerin bakıldığı bir koruma yurduna gömülmüş. Bütün gayretlerimize rağmen o çocuğu elinden alınmamış olduk.